Dwór Choszczówka
Zespół dworski w Choszczówce znajduje się przy ul. Dębowej 12. Jest wpisany do rejestru zabytków pod numerem 1417-A od 12 kwietnia 1990 r. Tworzą go dwa jednokondygnacyjne budynki oraz otaczający całość zadrzewiony park krajobrazowy z niewielkim mokradłem pośrodku. Całość posiadłości jest ogrodzona. Teren jest własnością prywatną. Styl architektoniczny dworu: Eklektyczny, wejście poprzedza tradycyjny, dwukolumnowy ganek. Obiekt położony jest na niewielkim wzniesieniu.
Dwór Stasinek dawniej Buchnik
Zespół dworsko-parkowy w Buchniku przy ul. Stasinek tworzą zabudowania w głębi posesji (właściwy dwór oraz dwa budynki użytkowe). Na teren zespołu wchodzi się przez trójczęściową bramę, dalej droga prowadzi aleją kasztanową zwieńczoną okrągłym klombem. Dawniej z dworu prowadziła także długa aleja dębowa w kierunku pałacu w Jabłonnie, drzewa te jednak wyciął żyd Wolman w 1920 roku. Przetrwało sześć trzystupięćdziesięcioletnich dębów, które są dzisiaj pomnikami przyrody. Obok dworu znajduje się dawna wozownia przerobiona na garaż. Na tyłach znajduje się staw, a wokół niego ogród. Nad stawem wybudowano około 1900 roku budynek gospodarczy, zwany kapliczką. Na klombie przed podjazdem znajduje się ustawiony w momencie budowy dworu zegar słoneczny. Na płycie z piaskowca są godziny oraz data Anno Domini 1837. Swoją nazwę dwór, jak i ulica, na której się znajduje, zawdzięcza księciu Stanisławowi Poniatowskiemu. Neoklasycystyczny dwór według projektu H. Marconiego był początkowo rezydencją Poniatowskich, a później Potockich. W 1879 roku właścicielem dworu został August Potocki, zwany „hrabią Guciem”, a w 1900 roku dwór przejęła żydowska spółka „Wolman i Wilczek”, która to niemal w pień wycięła wiodącą w kierunku macierzystego pałacu w Jabłonnie aleję dębową, a sam dwór zaczął powoli niszczeć. Dopiero kiedy w 1929 roku teren zakupiła rodzina Zadworskich, dwór został odrestaurowany i częściowo przebudowany. Dzisiaj posiadłość znajduje się w rękach prywatnych państwa Nojszewskich, którzy otrzymali złoty medal w kategorii „Park krajobrazowy przy obiekcie zabytkowym” za odrestaurowany zabytek.
Góry Skierdowskie
W pierwszej połowie XX w. Góry Skierdowskie były podwarszawską wsią leżącą przy trasie wylotowej z Warszawy. W 1951 r. zostały włączone do Warszawy wraz z innymi sąsiadującymi wsiami. Dzisiaj osiedle położone jest na wschód od ulicy Modlińskiej, przy granicy Warszawy. Leży w rejonie piaszczystych wydm – „gór”, od których wzięło swą nazwę, między ul. Modlińską i Skierdowską (prowadzącą w stronę miejscowości Skierdy). Graniczy z osiedlami: Choszczówka, Dąbrówka Szlachecka oraz Buchnik i Buków.
fot. Andrzej M. Jankowski
Komentarze
Prześlij komentarz